Gargantua and Pantagruel

فرانسوا رابله، راهبی که پزشک و اومانیست شد، داستان غول‌هایش را در پنج کتاب نوشت: «پانتاگروئل» (۱۵۳۲)، «گارگانتوا» (۱۵۳۴) که ماجرای پدر او را بازمی‌گوید، و سه کتاب بعدی که آخرینشان پس از مرگ نویسنده منتشر شد. او دو کتاب نخست را با نام مستعار «آلکوفریباس نازیه»، که از جابه‌جایی حروف نام خودش ساخته شده بود، منتشر کرد و دانشکدهٔ الهیات سوربن آن‌ها را محکوم کرد.

تولد شگفت گارگانتوا، آموزش مضحک و سپس اومانیستی او، جنگی بیهوده بر سر نان شیرینی، دوستی پانتاگروئل با پانورژِ حیله‌گر، و سفر دریایی درازی برای یافتن پیام «بطری مقدس»، بهانه‌هایی‌اند برای هجو کلیسا، مدرسیان، حقوق‌دانان و جنگ‌طلبی. صومعهٔ خیالی «تلم» با تنها قاعده‌اش، «هرچه می‌خواهی بکن»، آرمان‌شهر اومانیستی رابله است.

این ویراست ترجمهٔ کلاسیک انگلیسی سر توماس اورکهارت و پیتر موتو از قرن هفدهم است که خود به اثری ادبی بدل شده. زبان رابله سرشار از فهرست‌های بی‌پایان، واژه‌سازی، دانش انبوه و شوخی‌های جسمانی و رکیک است؛ کتابی که سرخوشی و آزادی اندیشهٔ رنسانس را در خود دارد.