Nostromo: A Tale of the Seaboard

«نوسترومو» بلندپروازانه‌ترین رمان جوزف کنراد، نویسندهٔ لهستانی‌تبار انگلیسی‌زبان، است که در ۱۹۰۴ منتشر شد. داستان در کاستاگوانا می‌گذرد، جمهوری خیالی‌ای در آمریکای جنوبی، و به‌ویژه در بندر سولاکو در استان غربی آن؛ کنراد برای این سرزمین جغرافیا، تاریخ، احزاب و انقلاب‌هایی کامل ساخته است.

در مرکز رمان معدن نقرهٔ سان‌تومه قرار دارد. چارلز گولد، انگلیسیِ زادهٔ کاستاگوانا، معدنی را که پدرش را نابود کرده بود با پشتوانهٔ سرمایه‌گذاری آمریکایی احیا می‌کند، به این امید که «منافع مادی» نظم و عدالت بیاورد. اما نقره به کانون همهٔ جاه‌طلبی‌ها بدل می‌شود و وقتی شورش و کودتا شهر را تهدید می‌کند، محموله‌ای بزرگ از آن به نوسترومو سپرده می‌شود: سرکارگر ایتالیایی بارانداز که همه او را درستکار و تباهی‌ناپذیر می‌دانند و نامش آوازه‌ای افسانه‌ای دارد.

کنراد داستان را با زمان‌بندی شکسته و از زاویه‌های گوناگون روایت می‌کند و شخصیت‌های فراوانی را به صحنه می‌آورد: امیلیا گولد، همسر مهربان چارلز؛ دکتر مونیگام بدبین؛ مارتین دکود، روزنامه‌نگار شکاک؛ و جورجو ویولا، انقلابی پیر و یار گاریبالدی. موضوع اصلی، پیوند سرمایه، سیاست و انسان است: اینکه ثروت چگونه وفاداری‌ها و آرمان‌ها را دگرگون می‌کند.

خواندن «نوسترومو» آسان نیست، اما بسیاری آن را بزرگ‌ترین رمان کنراد و از مهم‌ترین رمان‌های سیاسی قرن بیستم می‌دانند. برای خوانندهٔ صبور و علاقه‌مند به ادبیات و سیاست، تجربه‌ای پربار است.