Observations upon the Prophecies of Daniel, and the Apocalypse of St. John

آیزاک نیوتن را بیشتر با قانون‌های حرکت و گرانش می‌شناسیم، اما او بخش بزرگی از عمر خود را صرف مطالعهٔ کتاب مقدس، تاریخ کلیسا و تفسیر نبوت‌ها کرد و حجم نوشته‌هایش در الهیات از نوشته‌های علمی‌اش بیشتر است. «ملاحظاتی بر نبوت‌های دانیال و مکاشفهٔ یوحنا» یکی از معدود حاصل‌های این کار است که در ۱۷۳۳، شش سال پس از مرگ او، به همت خویشاوندش بنجامین اسمیت منتشر شد.

کتاب دو بخش دارد. بخش نخست به کتاب دانیال در عهد عتیق می‌پردازد: نیوتن ابتدا دربارهٔ گردآورندگان کتاب‌های عهد عتیق و «زبان نبوی» بحث می‌کند و قاعده‌هایی برای فهم نمادها پیشنهاد می‌دهد، و سپس رؤیاهایی چون تندیس چهارفلزی، چهار جانور، قوچ و بز نر و نبوت «هفتاد هفته» را با رویدادهای تاریخی، از امپراتوری‌های باستان تا روم و پادشاهی‌های اروپای پس از آن، تطبیق می‌دهد. بخش دوم به مکاشفهٔ یوحنا، آخرین کتاب عهد جدید، و زمان نگارش و نمادهای آن اختصاص دارد.

روش نیوتن همان دقت و نظم ذهن علمی اوست: مقایسهٔ متن‌ها، گاه‌شماری، و جست‌وجوی قاعده‌ای ثابت در زبان نمادین. این کتاب برای شناخت چهرهٔ کمتر دیده‌شدهٔ نیوتن، و برای علاقه‌مندان تاریخ اندیشهٔ دینی، تفسیر کتاب مقدس و رابطهٔ علم و دین در آغاز عصر جدید، سندی جالب و خواندنی است.