Our Knowledge of the External World

«شناخت ما از جهان بیرون» متن هشت سخنرانی برتراند راسل است که در ۱۹۱۴ در مؤسسهٔ لاول در بوستون ایراد کرد و زیرعنوانش — «به‌منزلهٔ میدانی برای روش علمی در فلسفه» — هدف کتاب را بیان می‌کند. راسل می‌خواهد با مثال‌هایی مشخص نشان دهد که «روش تحلیلی-منطقی»، که به گفتهٔ خودش نخستین نمونهٔ کاملش در آثار فرگه آمده، چه توانایی‌ها و چه محدودیت‌هایی دارد.

او نخست سنت‌های فلسفی رایج — از فلسفهٔ کلاسیک و تکامل‌گرایی تا ایدئالیسم — را نقد می‌کند و سپس منطق را «جوهر فلسفه» می‌خواند. پرسش محوری کتاب این است: از داده‌های حسی پراکنده‌ای که در دست داریم، چگونه به شناخت اشیای پایدار، فضا، زمان و ذهن‌های دیگر می‌رسیم؟ راسل پیشنهاد می‌کند اشیای فیزیکی را «ساختارهای منطقی» از داده‌های حسی بدانیم.

بخش‌هایی از کتاب به مسئلهٔ پیوستگی و بی‌نهایت در ریاضیات می‌پردازد و نشان می‌دهد که نظریه‌های جدید کانتور و ددکیند، پارادوکس‌های کهن زنون را چگونه حل می‌کنند. سخنرانی پایانی دربارهٔ مفهوم علت و مسئلهٔ اختیار است.

این کتاب را از مانیفست‌های فلسفهٔ تحلیلی می‌دانند: دعوتی به اینکه فلسفه به‌جای ساختن نظام‌های بزرگ، مسئله‌های کوچک و مشخص را با دقت حل کند. برای دانشجویان فلسفه و علاقه‌مندان به معرفت‌شناسی، متنی بنیادین و در عین حال خوش‌خوان است.