The Blithedale Romance

«رمانس بلایدیل» رمانی از ناتانیل هاثورن است که در ۱۸۵۲، پس از «داغ ننگ» و «خانه با هفت شیروانی»، منتشر شد. هاثورن خود در ۱۸۴۱ چند ماه در «بروک فارم»، جامعهٔ اشتراکی آرمان‌گرایان ترنسندنتالیست نزدیک بوستون، زندگی کرده بود و این رمان از همان تجربه سرچشمه می‌گیرد، هرچند خود او تأکید می‌کرد که شخصیت‌ها ساختگی‌اند.

راوی، مایلز کاوردیل، شاعری جوان، کنجکاو و کمی بی‌عمل است که به مزرعهٔ بلایدیل می‌پیوندد؛ جایی که گروهی از روشنفکران و اصلاح‌طلبان می‌خواهند با کار کشاورزی و زندگی برادرانه، نمونه‌ای از جامعه‌ای بهتر بسازند. او در آنجا با سه چهرهٔ فراموش‌نشدنی آشنا می‌شود: زنوبیا، زنی زیبا، پرشور و هوادار حقوق زنان؛ هالینگزورث، مصلح سرسختی که یک‌سره در طرح اصلاح مجرمان غرق است؛ و پریسیلا، دختر شکننده و مرموزی که پیوندی پنهان با نمایش‌های هیپنوتیزم «بانوی نقاب‌دار» دارد.

کاوردیل بیشتر تماشاگر است تا بازیگر، و روایت او از عشق‌ها، رقابت‌ها و رازهای این چهره‌ها، هم کنجکاو است و هم نامطمئن. هاثورن با طنزی ملایم، فاصلهٔ میان آرمان‌های بزرگ و خودخواهی‌های کوچک انسانی را نشان می‌دهد.

رمان هم سندی دربارهٔ جنبش‌های آرمان‌شهری و اصلاحی آمریکای قرن نوزدهم است و هم داستانی روان‌شناختی دربارهٔ عشق و قدرت. برای خوانندگان «داغ ننگ»، چهره‌ای تازه از هاثورن را نشان می‌دهد.