The Carmina of Caius Valerius Catullus

گایوس والریوس کاتولوس (حدود ۸۴–۵۴ پیش از میلاد) از برجسته‌ترین شاعران روم باستان است و شعرهایش، بیش از صد قطعه، از معدود آثار غنایی آن دوران است که تقریباً کامل به ما رسیده. پرآوازه‌ترین آن‌ها شعرهایی است که برای «لسبیا» سروده، زنی بلندپایه و شوهردار که عشقش برای شاعر هم شور بود و هم رنج؛ همان که در دوبیتی مشهورش می‌گوید: «دوست دارم و بیزارم».

شعرهای کاتولوس گسترهٔ وسیعی دارند: ترانه‌های لطیف عاشقانه و سوگ‌سروده برای برادرش، سرودهای بلند زناشویی، شعر اسطوره‌ای «آتیس» و حماسهٔ کوچک «عروسی پلئوس و تتیس»، و نیز هجوهای تند و گاه بی‌پرده و ناسزاآمیز دربارهٔ دشمنان و سیاستمداران روم، از جمله ژولیوس سزار. شاعران رنسانس و پس از آن، از بن جانسون تا شاعران امروز، از او الهام گرفته‌اند.

این ترجمه، که برای نخستین بار همهٔ شعرها را به انگلیسی برگرداند، کار مشترک سر ریچارد برتون، جهانگرد و مترجم «هزار و یک شب»، و لئونارد اسمیترز است؛ برتون بخش منظوم را ترجمه کرد و اسمیترز ترجمهٔ منثور، مقدمه و یادداشت‌ها را افزود. کتاب در ۱۸۹۴، پس از مرگ برتون، منتشر شد. باید دانست برخی شعرها و یادداشت‌ها صریح‌اند.