The Countess of Pembroke's Arcadia

«آرکادیای کنتس پمبروک» بلندترین اثر داستانی منثور دوران الیزابت در انگلستان است، نوشتهٔ سر فیلیپ سیدنی (۱۵۵۴–۱۵۸۶)، شاعر، سرباز و درباری نامدار. سیدنی آن را برای سرگرمی خواهرش، مری هربرت، کنتس پمبروک، نوشت و ظاهراً قصد انتشارش را نداشت؛ اما پس از مرگ زودهنگامش در جنگ هلند، نسخهٔ بازنویسی‌شده و ناتمام آن در ۱۵۹۰ چاپ شد و در ۱۵۹۳ با نظارت خود کنتس کامل‌تر منتشر شد.

داستان دربارهٔ دو شاهزادهٔ جوان، پیروکلس و موسیدوروس، است که پس از کشتی‌شکستگی به آرکادیا، سرزمین شبانی یونان باستان، می‌رسند. پادشاه آرکادیا، باسیلیوس، به سبب پیشگویی‌ای از تخت کناره گرفته و با خانواده‌اش در انزوای جنگل زندگی می‌کند، و دو شاهزاده برای نزدیک شدن به دختران او با لباس مبدل به میانشان راه می‌یابند. ماجرا به عشق، نیرنگ، شورش و جنگ می‌کشد، و ده‌ها شعر شبانی و بحث دربارهٔ حکومت، فضیلت و عشق در لابه‌لای آن نشسته است.

این نسخه، ویراستهٔ ارنست ای. بیکر، افزوده‌های سر ویلیام الکساندر و ریچارد بلینگ را نیز دارد که کوشیده‌اند شکاف‌های داستان ناتمام سیدنی را پر کنند، و با زندگی‌نامهٔ نویسنده و مقدمه‌ای دربارهٔ تاریخ رمان انگلیسی همراه است.

زبان کتاب پرآرایه و دشوار است، اما «آرکادیا» در تاریخ نثر ادبی انگلیسی جایگاهی بنیادین دارد و شکسپیر نیز از آن وام گرفت: داستان فرعی گلاستر و پسرانش در «شاه لیر» از ماجرای پادشاه پافلاگونیا در همین کتاب آمده است.