The Divine Comedy, Volume 3: Paradise

«بهشت» بخش پایانی «کمدی الهی» دانته آلیگیری است. پس از دوزخ و برزخ، اکنون بئاتریچه — زنی که دانته در جوانی دوستش داشت و در شعرش نماد عشق و دانش الهی است — راهنمای او می‌شود و او را از بهشت زمینی، از میان فلک‌های آسمانی، به فراسوی جهان مادی بالا می‌برد.

سفر از فلک ماه آغاز می‌شود و از عطارد، زهره، خورشید، مریخ، مشتری و زحل می‌گذرد تا به ستارگان ثابت و فلک نخستین برسد و سرانجام به «امپیرئوم»، جایگاه نور ناب. در هر فلک ارواحی با دانته سخن می‌گویند: یوستینیانوس امپراتور، توماس آکویناس که زندگی فرانسیس آسیزی را بازمی‌گوید، بوناونتوره، و نیای دانته، کاچاگویدا، که تبعید آیندهٔ او را پیشگویی می‌کند.

موضوع‌ها فلسفی و الهیاتی‌ترند و شعر هرچه بالاتر می‌رود، انتزاعی‌تر و درخشان‌تر می‌شود. دانته خود بارها می‌گوید زبان و حافظه برای آنچه دیده کافی نیست، و سرودهای پایانی از قله‌های شعر جهان شمرده می‌شوند.

این نسخه ترجمهٔ نثر چارلز الیوت نورتن است، با خلاصهٔ هر سرود؛ برای خواننده‌ای که سفر دانته را از دوزخ آغاز کرده پایان راه است، و برای علاقه‌مند به ادبیات و اندیشهٔ قرون وسطی، متنی بنیادین.