The Everlasting Man

ولز تاریخ را پیوستار تکاملی می‌دید که در آن انسان صرفاً حیوانی باهوش‌تر است. چسترتون استدلال می‌کند که انسان گسست است نه ادامه — و نقاشی‌های غار را شاهد می‌آورد: هیچ حیوان دیگری نقاشی نکرده.

نیمهٔ دوم کتاب دربارهٔ جایگاه مسیحیت در تاریخ ادیان است و طبیعتاً موضعی جانبدارانه دارد.

سی. اس. لوئیس گفت این کتاب «کل تصویر تاریخ را برای من معنادار کرد» و نقشی در تغییر مسیر فکری‌اش داشت. چه با نتیجه‌گیری‌اش موافق باشیم و چه نه، استدلال‌ورزی چسترتون در اوج است.