The Human Machine

«ماشین انسانی» (۱۹۰۸) از رساله‌های کوتاه و عملی آرنولد بنت، رمان‌نویس انگلیسی، است که پس از «چگونه با بیست‌وچهار ساعت در روز زندگی کنیم» نوشت. استعارهٔ اصلی کتاب ساده است: مردانی هستند که ساعت‌ها صرف تنظیم و کامل کردن یک ماشین می‌کنند، ولی کمتر کسی به ذهن و بدن خود همچون ماشینی نگاه می‌کند که می‌شود آن را شناخت و تنظیم کرد.

بنت می‌گوید بیشتر ما «آماتورهای هنر زیستن» هستیم و مغزمان مثل نجیب‌زاده‌ای بیکار، هر جا بخواهد پرسه می‌زند. راه‌حل او تمرین روزانهٔ تمرکز و ساختن عادت است: چند دقیقه در روز ذهن را عمداً بر یک موضوع نگه داشتن، و به‌تدریج یاد گرفتن اینکه در اصطکاک‌های روزمره، از دلخوری‌های خانوادگی تا نگرانی‌های کار، عقل را حاکم کنیم نه هیجان را.

فصل‌هایی دربارهٔ کار بیش از اندازهٔ ذهن، علاقه به زندگی، موفقیت و شکست، رابطهٔ آدم با محیطش و پول هم در کتاب هست. لحن بنت شوخ، صریح و دور از موعظه است.

برای خوانندگانی که به کتاب‌های خودسازی کلاسیک علاقه دارند، و برای زبان‌آموزانی که نثر روان و طنزآمیز انگلیسی اوایل قرن بیستم را دوست دارند، خواندنی است.