The Open Boat and Other Stories

کرین در نخستین روزهای ۱۸۹۷ با کشتی «کومودور» به سوی کوبا می‌رفت که کشتی غرق شد و او حدود سی ساعت در قایقی کوچک بر دریا ماند. داستان را از روی همان تجربه نوشت.

آنچه «قایق بی‌سرپناه» را بزرگ می‌کند، بی‌اعتنایی طبیعت است: دریا نه دشمن است و نه دوست، فقط هست. جملهٔ مشهور داستان — که وقتی آدم می‌فهمد طبیعت او را مهم نمی‌داند، دلش می‌خواهد به معبد سنگ پرتاب کند — چکیدهٔ ناتورالیسم است.

مجموعه چند داستان دیگر دارد، از جمله «عروس به شهر زرد می‌آید». نویسندگانی چون همینگوی این داستان را از بهترین داستان‌های کوتاه آمریکایی می‌دانستند.

این چاپ لندنی ۱۸۹۸ دو بخش دارد: «کشمکش‌های کوچک»، شامل داستان‌هایی از غرب آمریکا، مکزیک و جنگ، و «طرح‌های نیمه‌شب»، که روایت‌هایی کوتاه از فقر و بی‌خانمانی در نیویورک است، مانند «آزمایشی در فلاکت». برای علاقه‌مندان ادبیات آمریکا و داستان کوتاه، مجموعه‌ای ضروری است.