The Joy of Life

«شادی زندگی» (La Joie de vivre) دوازدهمین رمان از مجموعهٔ روگون-ماکار است که امیل زولا در ۱۸۸۳ نوشت. به گفتهٔ ارنست الفرد ویزتلی در مقدمهٔ ترجمهٔ انگلیسی، صحنهٔ داستان ساحل نرماندی میان دهانهٔ رود ارن و صخره‌های گراندکان است، هرچند نویسنده بخشی از نوشتن را در مدان و بخشی را در بنودت بریتانی انجام داد.

نام کتاب کنایه‌آمیز است: در زندگی شخصیت‌های آن شادی چندانی نیست. «قهرمان» مردی ضعیف‌اراده است که ترس از مرگ او را آزار می‌دهد، پدرش در رنج شدید جسمانی به زندگی چنگ می‌زند و قهرمان زن، دختری است که محبت‌هایش بی‌پاسخ می‌ماند و با فداکاری خود دیگران را نگه می‌دارد. زولا از این خانواده برای بررسی مرگ‌هراسی، بیماری و تضاد میان خودخواهی و ایثار بهره می‌گیرد.

این رمان کمتر از «ژرمینال» یا «آسوموار» شناخته شده، اما تصویری تلخ و انسانی از زندگی بورژوایی و رنج پنهان آن می‌دهد. برای خوانندگانی مناسب است که به ادبیات ناتورالیستی فرانسه و تحلیل روانی شخصیت‌ها علاقه دارند.