The Princess

«شاهزاده خانم» (The Princess: A Medley) منظومهٔ روایی بلند آلفرد تنیسون است که نخستین‌بار در ۱۸۴۷ منتشر شد. شعر با صحنه‌ای تابستانی در املاک سر والتر ویویان آغاز می‌شود: جشنی روستایی، گروهی از دوستان دانشگاهی و پیشنهادی برای آنکه هر کدام بخشی از یک قصهٔ شوالیه‌وار را بگویند. قصه‌ای که از دل این جمع بیرون می‌آید دربارهٔ شاهزاده‌ای است که از کودکی به شاهزاده خانمی نامزد شده، اما آن بانو دانشگاهی ویژهٔ زنان بنیان می‌گذارد و مردان را از آن دور می‌کند.

تنیسون در قالب شعر سپید و با لحنی میان جدی و شوخ‌طبعانه، پرسش آموزش زنان و نسبت زن و مرد را به میان می‌کشد؛ پرسشی که در میانهٔ دورهٔ ویکتوریایی بحث‌برانگیز بود. در چاپ‌های بعدی چند ترانهٔ کوتاه و ماندگار، از جمله «اشک‌ها، اشک‌های بیهوده» و «آرام و شیرین»، میان بخش‌های شعر گنجانده شد که امروز بسیاری آن‌ها را جدا از منظومه نیز می‌خوانند. این اثر بعدها الهام‌بخش اپرای «شاهزاده خانم آیدا» از گیلبرت و سالیوان شد.

خواننده‌ای که به شعر انگلیسی سدهٔ نوزدهم، به زبان فاخر تنیسون و به بازتاب بحث‌های اجتماعی عصر ویکتوریا در ادبیات علاقه دارد، در این کتاب هم داستانی پرکشش و هم نمونه‌هایی درخشان از شعر غنایی خواهد یافت.