The Railway Children

«بچه‌های راه‌آهن» اثر ای. نسبیت داستان سه خواهر و برادر — روبرتا (بابی)، پیتر و فیلیس — است که زندگی آسوده‌ای در حومهٔ لندن دارند، تا اینکه شبی پدرشان با دو مرد ناشناس می‌رود و دیگر بازنمی‌گردد. مادر چیزی توضیح نمی‌دهد و خانواده ناچار به خانه‌ای کوچک در روستا، کنار خط آهن، نقل مکان می‌کند.

راه‌آهن به‌زودی مرکز دنیای بچه‌ها می‌شود: برای قطار صبحگاهی دست تکان می‌دهند، با پرکس، باربر ایستگاه، و پیرمرد مهربانی که هر روز با همان قطار می‌گذرد دوست می‌شوند، قطاری را از فاجعه نجات می‌دهند و به آدم‌هایی که در دردسرند کمک می‌کنند. در همین حال، مادر برای گذران زندگی داستان می‌نویسد و می‌فروشد.

نسبیت تعلیق را نه با جادو که با نگاه بچه‌ها می‌سازد: خواننده گاهی زودتر از آن‌ها می‌فهمد چه شده، و همین دلسوزی را عمیق‌تر می‌کند. کتاب دربارهٔ شرافت، مهربانی، تنگدستی و همبستگی است و دربارهٔ اینکه بچه‌ها بیش از آنچه بزرگ‌ترها گمان می‌کنند می‌فهمند. صحنهٔ پایانی آن روی سکوی ایستگاه، از به‌یادماندنی‌ترین صحنه‌های ادبیات کودک انگلیسی است.