The Story of Atlantis and the Lost Lemuria

«داستان آتلانتیس و لموریای گمشده» را دبلیو. اسکات‌الیوت، از اعضای انجمن تئوسوفی، در ۱۸۹۶ منتشر کرد و بخش «لموریای گمشده» در ۱۹۰۴ بدان افزوده شد. او در پیشگفتار می‌گوید برای خوانندگانی که با پژوهش‌های «دانشجویان غیبت‌شناسی» انجمن تئوسوفی آشنا نیستند، توضیح مقدماتی لازم است.

نویسنده مدعی است از طریق منابع و مشاهده‌های «روحانی» می‌تواند تاریخ قاره‌های گمشده، نژادهای اولیهٔ انسان و ریشهٔ تمدن‌ها را ترسیم کند. کتاب با شش نقشه، پیدایش و غرق آتلانتیس و لموریا را براساس نظام کیهان‌شناسی تئوسوفیستی تعریف می‌کند.

این روایت پایهٔ علمی ندارد و زمین‌شناسی و باستان‌شناسی آن را تأیید نمی‌کنند؛ بنابراین باید آن را نمونه‌ای از اندیشهٔ باطنی و تاریخ‌نگاری تئوسوفیستی در پایان سدهٔ نوزدهم دانست. برای پژوهشگران مذاهب جدید، تاریخ ایدهٔ قارهٔ گمشده و علاقه‌مندان به شبه‌تاریخ خواندنی است.