The Trial

«محاکمه» با یکی از مشهورترین جمله‌های آغازین ادبیات جهان شروع می‌شود: کسی باید دربارهٔ یوزف کا. دروغ گفته باشد، چون یک روز صبح، بی‌آنکه کار بدی کرده باشد، بازداشت می‌شود. کا. کارمند ارشد یک بانک است و بازداشتش عجیب است: آزاد است سر کار برود و زندگی عادی‌اش را ادامه دهد، اما باید در جلسه‌هایی حاضر شود که در اتاق‌زیرشیروانی‌های محله‌های فقیرنشین برگزار می‌شوند، با قاضی‌هایی که هرگز دیده نمی‌شوند، برای پرونده‌ای که هیچ‌کس اتهامش را به او نمی‌گوید.

هرچه کا. برای دفاع از خود بیشتر می‌کوشد — با وکیلی بیمار، با نقاشی که برای دادگاه کار می‌کند، با زنانی که گمان می‌کند نفوذی دارند — بیشتر در دستگاهی بی‌چهره و بی‌پایان فرو می‌رود. فصل «در کلیسای جامع» تمثیل کوتاه «در برابر قانون» را در خود دارد که خود از مشهورترین قطعه‌های نثر قرن بیستم است.

فرانتس کافکا (۱۸۸۳–۱۹۲۴)، نویسندهٔ آلمانی‌زبان اهل پراگ، رمان را در ۱۹۱۴–۱۹۱۵ نوشت، ناتمام گذاشت و وصیت کرد دست‌نوشته‌هایش سوزانده شود. دوستش ماکس برود به این وصیت عمل نکرد و کتاب را در ۱۹۲۵، یک سال پس از مرگ او، منتشر کرد. صفت «کافکایی» از همین کتاب به زبان‌های جهان راه یافت.

این نسخه ترجمهٔ انگلیسی دیوید ویلی است. برای خواننده‌ای که به ادبیات مدرن، تمثیل‌های فلسفی و نقد قدرت و بوروکراسی علاقه دارد، از کتاب‌هایی است که نمی‌توان ناخوانده گذاشت.