The Yellow Wallpaper

راوی، زن جوانی که تازه مادر شده، دچار افسردگی است و همسرش جان، که پزشک است، برای او «درمان استراحت» تجویز می‌کند: تابستان را در عمارتی اجاره‌ای و دورافتاده بگذراند، نه بنویسد، نه کار کند و نه کسی را ببیند. او را در اتاقی در طبقهٔ بالا جای می‌دهند که پنجره‌هایش میله دارد و دیوارهایش با کاغذدیواری زردرنگ و زشتی پوشیده شده است. او پنهانی یادداشت می‌نویسد، و همین یادداشت‌ها متن داستان است.

در طول هفته‌ها، نگاه راوی بیش از پیش به نقش‌های پیچ‌درپیچ کاغذدیواری خیره می‌ماند و خواننده، از درون ذهن او، شاهد دگرگونی آرام و ترسناک ادراکش می‌شود. داستان هم روایتی روان‌شناختی و دلهره‌آور است و هم نقدی تند بر پزشکی و ازدواجی که زن را چون کودکی بی‌اختیار می‌بیند.

شارلوت پرکینز گیلمن خود این درمان را از سر گذرانده بود و گفته است داستان را نوشت تا دیگران را از آن برحذر دارد. داستان نخست در ۱۸۹۲ در یک مجله و سپس در ۱۸۹۹ به‌صورت کتاب منتشر شد و امروز از متن‌های بنیادین ادبیات زنان و داستان روان‌شناختی آمریکایی است. کوتاه است و در یک نشست خوانده می‌شود، اما به‌سادگی فراموش نمی‌شود.