Arsène Lupin versus Herlock Sholmes

موریس لوبلان در یکی از نخستین داستان‌های لوپن، که در ۱۹۰۶ در مجلهٔ «ژو سه تو» چاپ شد، شرلوک هولمز را با نام خودش وارد ماجرا کرد. آرتور کانن دویل اعتراض کرد و لوبلان نام را به «هرلاک شولمز» تغییر داد؛ نامی که خود به شوخی‌ای ماندگار بدل شد. این کتاب (۱۹۰۸) سراسر به رویارویی این دو اختصاص دارد.

کتاب دو داستان بلند دارد. در «بانوی موطلایی»، که با ماجرای بلیت بخت‌آزمایی شمارهٔ ۵۱۴ و سرقت یک الماس آبی آغاز می‌شود، معمای زنی اسرارآمیز و ناپدید شدن‌های پیاپی، شولمز و دستیارش ویلسون را به پاریس می‌کشاند. در «چراغ یهودی» دو حریف بار دیگر بر سر جواهری دزدیده‌شده رو در رو می‌شوند.

لوبلان طبیعتاً هوای قهرمان فرانسوی خود را دارد: شولمز اینجا باهوش و سرسخت است، اما خشک‌تر و کم‌لطف‌تر از هولمزِ دویل، و ویلسون، همتای واتسون، بارها قربانی دام‌های لوپن می‌شود. همین بازی میان دو ذهن برتر، کشش اصلی کتاب است.

برای دوستداران ادبیات جنایی کلاسیک و کسانی که هر دو قهرمان را می‌شناسند، این کتاب سرگرمی‌ای شوخ و پرچرخش است.