Aurora Leigh

«آرورا لی» منظومهٔ بلند الیزابت بارت براونینگ است که در اواخر ۱۸۵۶ منتشر شد و خود شاعر آن را «پخته‌ترین اثرم» نامید. این کتاب رمانی کامل است که سراسر در شعر سپید (بی‌قافیهٔ موزون) سروده شده: نُه کتاب و نزدیک یازده هزار سطر، به روایت اول‌شخص خود آرورا.

آرورا لی در فلورانس از پدری انگلیسی و مادری ایتالیایی به دنیا می‌آید و پس از مرگ پدر و مادر، به انگلستان نزد عمه‌ای سخت‌گیر فرستاده می‌شود تا تربیت «زنانهٔ» درستی ببیند. او اما پنهانی شعر می‌خواند و می‌خواهد شاعر شود. پسرعمویش، رامنی لی، مردی نیک‌خواه و درگیر طرح‌های اصلاح اجتماعی، از او خواستگاری می‌کند، ولی آرورا رد می‌کند، چون رامنی شعر را سرگرمی می‌داند و همسری می‌خواهد که دستیار کارهای خیریه‌اش باشد. آرورا به لندن می‌رود و با قلمش زندگی خود را می‌سازد. سرنوشت او بعدها با ماریان ارل، دختری فقیر که رامنی می‌خواهد به او کمک کند، گره می‌خورد.

براونینگ در این اثر جسورانه از حق زن برای کار هنری و استقلال دفاع می‌کند، دربارهٔ فقر، طبقه، تجاوز و ریاکاری اجتماعی بی‌پرده سخن می‌گوید، و می‌گوید شعر باید به زندگی معاصر بپردازد نه فقط به اسطوره‌ها. این کتاب از مهم‌ترین متن‌های ادبیات زنان قرن نوزدهم است و برای دوستداران شعر انگلیسی و ادبیات فمینیستی، خواندنی است.