Carmen

مریمه داستان را در قالب یادداشت‌های یک باستان‌شناس فرانسوی می‌گذارد که در اسپانیا دنبال محل نبردی رومی می‌گردد و در راه با دون خوزه آشنا می‌شود — سربازی که حالا راهزن است.

آنچه خوزه تعریف می‌کند، ماجرای کارمن است: زنی که قاعدهٔ هیچ‌کس را نمی‌پذیرد و آزادی‌اش را بالاتر از جانش می‌گذارد. مریمه بی‌احساسات و کوتاه می‌نویسد و هیچ‌جا قضاوت نمی‌کند. سی سال بعد، بیزه از همین متن اپرایی ساخت که امروز از خودِ داستان مشهورتر است.