Cyrano de Bergerac

«سیرانو دو برژراک» نمایشنامهٔ منظوم و پنج‌پرده‌ای ادموند روستان (۱۸۶۸–۱۹۱۸) است که در دسامبر ۱۸۹۷ در پاریس به‌روی صحنه رفت و بسیار پرطرفدار شد. قهرمان آن به شخصیتی واقعی با همین نام در سدهٔ هفدهم الهام گرفته است: شاعر و شمشیرزن گاسکونی، جسور و بذله‌گو، با دماغی بسیار بزرگ که خود را به‌خاطر آن از عشق محروم می‌پندارد.

سیرانو عاشق دختر عموی خود، روکسان، است، اما او به جوان خوش‌سیمایی به نام کریستین دل بسته که در سخن گفتن از عشق ناتوان است. پیمانی عجیب شکل می‌گیرد: سیرانو واژه‌ها را می‌گوید و کریستین چهره را به آن‌ها می‌دهد. روستان از این ایده کمدی عاشقانه و قهرمانی می‌سازد، لبریز از شوخی‌های زبانی، دوئل‌های شمشیر و صحنه‌هایی غم‌انگیز.

این ترجمهٔ انگلیسی کار گلدیس توماس و مری ف. گیلمار است. نمایش‌نامه بارها به فیلم و صحنه درآمده و جزو محبوب‌ترین آثار ادبی فرانسه است. برای هر کسی که شعر نمایشی، عشق، شرافت و قدرت کلمه را دوست دارد خواندنی است.