Gambara

«گامبارا» (Gambara) داستان بلندی از اونوره دو بالزاک است که در ۱۸۳۷ منتشر شد و در «کمدی انسانی» جای دارد. بالزاک در تقدیم‌نامه می‌گوید شخصیت اصلی را مارکی دو بلوآ ساخته و او فقط به او «لباس پوشانده» است: مردی درخور هوفمان که مانند زائری بر درگاه بهشت نشسته، صدای فرشتگان را می‌شنود اما دیگر زبانی برای تکرار آن ندارد و با انگشتان خسته از فشار الهام، بر کلیدهای عاج می‌نوازد و گمان می‌کند موسیقی آسمانی به شنوندگان حیران عرضه می‌کند.

داستان از روز اول سال ۱۸۳۱ در پاریس و از قلب جمعیت شلوغ پاله‌رویال آغاز می‌شود، جایی که جوانی با ظاهر مغرور از کالسکه پیاده می‌شود. در ادامه، بالزاک هنرمند و رابطهٔ نبوغ با سوءتفاهم جامعه را بررسی می‌کند: آیا آنچه دیگران جنون می‌خوانند، شکلی از آرمان است؟ موسیقی، الهام، ناکامی و فقر هنرمند از موضوع‌های اصلی داستان‌اند.

این نسخه ترجمهٔ انگلیسی کلارا بل و جیمز وارینگ است. «گامبارا» از آثار فلسفی بالزاک است و برای خوانندگانی که به داستان‌های هنرمندانه، رمانتیسیسم فرانسوی و پرسش‌هایی دربارهٔ هنر و دیوانگی علاقه دارند، جذاب است.