Lone Star Planet

استیون سیلک، دیپلمات جوان وزارت امور خارجهٔ زمین، مقاله‌ای جنجالی با امضای «ماکیاولی کوچک» نوشته است؛ و رئیسش به‌جای اخراج، او را سفیر سیارهٔ نیوتگزاس می‌کند: سیاره‌ای که مهاجران تگزاسی آبادش کرده‌اند، گاوهایش به بزرگی فیل‌اند و سفیر پیشین زمین همان‌جا کشته شده است. مأموریت او حساس است، چون نیوتگزاس در برابر تهدید نژادی بیگانه و جنگ‌طلب، برای زمین اهمیتی راهبردی دارد.

شگفتی اصلی سیاره، نظام سیاسی آن است: در نیوتگزاس کشتن سیاستمداری که از قدرتش سوءاستفاده کرده یا قانون اساسی را زیر پا گذاشته، جرم شمرده نمی‌شود، به شرط آنکه دادگاه بپذیرد مقتول سزاوار آن بوده است. سیلک باید در این جامعهٔ پرهیاهو، با تفنگ‌های همیشه آماده و دادگاه‌های عجیبش، هم جان سالم به در ببرد و هم مأموریتش را به سرانجام برساند.

اچ. بیم پایپر (۱۹۰۴–۱۹۶۴) و جان جی. مک‌گوایر این رمان کوتاه را با عنوان «سیاره‌ای برای تگزاسی‌ها» نوشتند و نخستین چاپ کتابی آن در ۱۹۵۸ منتشر شد. زیر لایهٔ طنز و ماجرا، کتاب آزمایشی فکری است دربارهٔ پاسخگویی قدرت و بهای آن؛ از همان آزمایش‌های سیاسی که علمی‌تخیلی آمریکایی دههٔ ۱۹۵۰ به آن‌ها شهره بود.