Magnhild; Dust

«مگنهیلد؛ غبار» دو داستان بلند بیورنستیرنه بیورنسون، برندهٔ نوبل ادبیات ۱۹۰۳ و از بنیان‌گذاران ادبیات نوین نروژ، است. «مگنهیلد» (۱۸۷۷) روایت زنی روستایی است که در سلسله‌ای از حوادث خانوادگی و عاطفی خود را باز می‌یابد و از مرزهای اجتماعی و باورهای آن‌ها می‌پرسد.

«غبار» داستان کوتاه‌تری با فضایی متفاوت است و پرسش‌های اخلاقی دربارهٔ عشق و گذشته را مطرح می‌کند. بیورنسون با نثری ساده و توصیف‌هایی از طبیعت و زندگی روستایی نروژ، شخصیت‌هایی دارد که آزادی درونی و تکلیف را سنجش می‌کنند. ترجمهٔ انگلیسی در «چاپ میهن‌پرستان» آثار او قرار دارد.

این کتاب برای دوستداران ادبیات اسکاندیناوی و روایت‌های روان‌شناختی قرن نوزدهم، و آشنایی با نویسنده‌ای که هم‌پای ایبسن در شکل‌گیری ادبیات نروژ بود، خواندنی است.