Manon Lescaut

«ماجرای شوالیه دگریو و مانون لسکو»، که به اختصار «مانون لسکو» خوانده می‌شود، رمان کوتاه آنتوان فرانسوا پروو، معروف به آبه پروو، است که نخستین بار در ۱۷۳۱ در آمستردام، به‌عنوان جلد هفتم مجموعهٔ «خاطرات و ماجراهای یک مرد اشرافی»، منتشر شد.

راوی، مردی اشرافی، در راه بازگشت از روئن به صفی از زنان زنجیرشده برمی‌خورد که قرار است به مستعمرات آمریکا تبعید شوند؛ در میانشان دختری است که زیبایی و اندوهش با وضعش نمی‌خواند، و جوانی پریشان که دنبال کاروان می‌رود. مدتی بعد همین جوان، شوالیه دگریو، داستانش را برای او بازمی‌گوید: دانشجوی هفده‌ساله‌ای از خانواده‌ای نجیب که در مهمان‌خانه‌ای در آمیین مانون را دید و همه‌چیزش را به پای او ریخت.

آنچه در پی می‌آید داستان عشقی ویرانگر است: فرار به پاریس، تنگدستی، قمار و فریب، زندان، و کشمکش میان دلبستگی دگریو و هوس مانون به زندگی پرتجمل. پروو هیچ‌کدام را یکسره تبرئه یا محکوم نمی‌کند و نشان می‌دهد چگونه تصمیم‌های کوچک آدم‌ها را به جایی می‌برد که هرگز نمی‌خواستند.

کتاب در ۱۷۳۳ در پاریس توقیف شد، اما همین ممنوعیت بر شهرتش افزود. «مانون لسکو» از نخستین رمان‌های روان‌شناختی فرانسه است و مایهٔ اپراهای مشهوری از ماسنه و پوچینی شد.