The Romance of Tristan and Iseult

«داستان تریستان و ایزوت» بازآفرینی ژوزف بدیه، قرون‌وسطی‌شناس برجستهٔ فرانسوی، از افسانهٔ کهن عشق تریستان و ایزوت است که نخستین بار در ۱۹۰۰ در پاریس منتشر شد و جایزهٔ فرهنگستان فرانسه را گرفت. بدیه از پاره‌های پراکندهٔ منظومه‌های قرن دوازدهمی، به‌ویژه سرودهٔ برول و توما، و روایت‌های آلمانی و نوروژی، روایتی یکپارچه به نثری شاعرانه ساخت. این نسخه ترجمهٔ انگلیسی هیلر بلاک، نویسندهٔ نامدار انگلیسی، است.

تریستان، شاهزادهٔ یتیم لیونس، خواهرزاده و شوالیهٔ وفادار شاه مارک، فرمانروای کورنوال، است. پس از پیروزی بر مورهولت ایرلندی، مأمور می‌شود ایزوت زرین‌موی، شاهزاده‌خانم ایرلند، را برای همسری مارک بیاورد. در کشتی، آن دو به اشتباه معجون عشقی را می‌نوشند که برای شب عروسی ایزوت و مارک آماده شده بود، و از آن پس پیوندی ناگسستنی آنان را به هم می‌بندد.

آنچه در پی می‌آید داستان عشقی ممنوع است: کشمکش میان دلدادگی و وفاداری، رازهای دربار، حسودان و خبرچینان، روزهای آوارگی در جنگل موروا، آزمون آهن گداخته، و ایزوتی دیگر، ایزوت سپیددست. روایت بدیه با لحن قصه‌گویان قرون وسطی آغاز می‌شود و ساده، اندوهگین و موسیقایی است.

این داستان پیش از ماجرای لانسلوت و گینه‌ویر شکل گرفته بود و الگوی بسیاری از داستان‌های عشق ممنوعِ پس از خود شد؛ ریشارد واگنر نیز اپرای «تریستان و ایزولده» را بر پایهٔ همین افسانه ساخت.