A Treatise Concerning the Principles of Human Knowledge

«رساله‌ای در اصول شناخت انسانی» مهم‌ترین اثر فلسفی جورج برکلی، فیلسوف ایرلندی، است که در ۱۷۱۰ در دوبلین منتشر شد، زمانی که نویسنده تنها بیست‌وپنج سال داشت و عضو کالج ترینیتی بود. برکلی در پیشگفتار می‌گوید کتاب را برای کسانی نوشته که به شک‌گرایی آلوده‌اند یا برهانی بر وجود خدا و غیرمادی بودن روح می‌خواهند.

مقدمهٔ کتاب به «ایده‌های انتزاعی» حمله می‌کند و زبان را یکی از سرچشمه‌های خطای فیلسوفان می‌داند. سپس تز اصلی برکلی می‌آید: وجود اشیای محسوس چیزی جز ادراک شدنشان نیست. ما هرگز به «ماده»ای مستقل از ذهن دسترسی نداریم و فرض چنین ماده‌ای نه لازم است و نه حتی معنادار؛ آنچه هست، ذهن‌ها و ایده‌هایشان است و نظم پایدار جهان از خدا می‌آید.

این دیدگاه، که ایدئالیسم یا «نفی ماده» نامیده شده، از همان آغاز با تمسخر و مخالفت روبه‌رو شد، اما استدلال‌های برکلی بر هیوم و کانت و فلسفهٔ تجربه‌گرای پس از او اثری عمیق گذاشت.

رساله‌ای کوتاه و بندبند است و برای دانشجویان فلسفه و هر خواننده‌ای که به پرسش از واقعیت جهان بیرون علاقه دارد، متنی بنیادین به شمار می‌رود.