An Essay Towards a New Theory of Vision

«جستاری در نظریهٔ نوین بینایی» نخستین اثر مهم جورج برکلی، فیلسوف ایرلندی (۱۶۸۵ تا ۱۷۵۳)، است که در ۱۷۰۹ در دوبلین چاپ شد، زمانی که او حدود بیست و چهار سال داشت. برکلی در این رساله به پرسش‌هایی دربارهٔ ادراک فاصله، بزرگی و وضعیت اشیا از راه بینایی می‌پردازد و نظریه‌های رایج دربارهٔ آن‌ها را نقد می‌کند.

فهرست بندها از «طرح کتاب» شروع می‌شود و ادعا می‌کند فاصله به‌خودی‌خود دیدنی نیست. برکلی نشان می‌دهد ادراک فاصله، از راه زاویهٔ محورهای دو چشم، پرتوهای واگرا و تجربه، بیشتر به تجربه و ارتباط ایده‌ها وابسته است تا حس بی‌واسطه. این بحث میان «ایده‌های بینایی» و «ایده‌های لمسی» تمایز می‌گذارد.

کتاب برای دانشجویان فلسفه و روان‌شناسی ادراک، و کسانی که می‌خواهند مقدمهٔ آثار بعدی برکلی مانند «رساله‌ای دربارهٔ اصول معرفت انسانی» را بشناسند، مهم است. نثر آن روشن و استدلالی است، هرچند اصطلاحات قرن هجدهمی دارد.