The Gods of Mars

دوازده سال پس از ماجراهای «شاهزاده‌خانم مریخ»، جان کارتر سرانجام به بارسوم بازمی‌گردد؛ اما نه به هلیوم و نزد همسرش دژا توریس، بلکه به درهٔ دور، کنار رود ایس — جایی که همهٔ مریخیان در پایان عمر با زیارتی داوطلبانه راهی‌اش می‌شوند، به امید بهشتی جاودان، و تا کنون هیچ‌کس از آن بازنگشته است.

آنچه کارتر در این دره می‌یابد، با آن باور مقدس فاصلهٔ بسیار دارد: گیاه‌مردان هولناک، میمون‌های سپید غول‌پیکر و نژادی از کاهنان که خود را خدایان مریخ می‌دانند. او همراه یاران تازه و کهنه، از جمله تارس تارکاس و دختری به نام توویا، به نبردی کشیده می‌شود که دامنه‌اش به اعماق زمین، دریاهای زیرزمینی و ناوگان‌های هوایی مریخ می‌رسد.

این دومین جلد مجموعهٔ بارسوم ادگار رایس باروز (۱۸۷۵–۱۹۵۰) است که نخست در ۱۹۱۳ در مجله پاورقی شد و در ۱۹۱۸ به‌صورت کتاب درآمد. داستان پرشتاب‌تر و تاریک‌تر از جلد نخست است، با نقدی آشکار بر خرافه و دستگاهی که از ایمان مردم سود می‌برد، و با یکی از مشهورترین پایان‌های معلق ادبیات ماجرایی تمام می‌شود.