The King of the Golden River

جان راسکین، منتقد هنری و اندیشمند اجتماعی بزرگ دوران ویکتوریا، این قصهٔ پریان را در ۱۸۴۱، در جوانی، به درخواست افی گری، دختری دوازده‌ساله که سال‌ها بعد همسرش شد، نوشت. قصه تا پایان ۱۸۵۰ منتشر نشد و با تصویرهای ریچارد دویل به چاپ رسید و از نخستین قصه‌های پریان ادبی انگلیسی است که هنوز خوانده می‌شود.

در دره‌ای حاصلخیز در کوهستان‌های اشتیریا سه برادر زندگی می‌کنند: دو برادر بزرگ‌تر، شوارتس و هانس، مردانی طماع و بی‌رحم‌اند و برادر کوچک، گلاک، پسری مهربان که کارهای سخت خانه بر دوش اوست. یک شب طوفانی، پیرمردی کوچک‌اندام و عجیب که خود را «آقای باد جنوب‌غربی» معرفی می‌کند به خانه پناه می‌آورد و برادران بزرگ‌تر بیرونش می‌کنند؛ از آن پس باران از دره دریغ می‌شود و دره رو به خشکی می‌رود.

در ادامه، برادران از راز رودی که از قلهٔ کوه سرازیر می‌شود و گفته‌اند می‌تواند به طلا بدل شود باخبر می‌شوند، و هر سه به نوبت به سوی سرچشمهٔ کوهستانی آن راه می‌افتند.

راسکین در این قصهٔ کوتاه، که آمیزه‌ای از حال‌وهوای افسانه‌های آلمانی و عشق او به طبیعت آلپ است، درسی اخلاقی دربارهٔ طمع، مهربانی و احترام به طبیعت می‌دهد، بی‌آنکه از لطف داستان بکاهد. توصیف‌هایش از کوه‌ها و یخچال‌ها از زیباترین بخش‌های کتاب است. برای کودکان و بزرگسالانی که قصه‌های پریان کلاسیک را دوست دارند، خواندنی است.