The Happy Prince, and Other Tales

بر ستونی بلند بالای شهر، مجسمهٔ «شاهزادهٔ خوشبخت» ایستاده است: پوشیده از ورقه‌های طلا، با چشمانی از یاقوت کبود و یاقوتی سرخ بر قبضهٔ شمشیر. شاهزاده که در زندگی هرگز رنج را ندیده بود، حالا از آن بالا فقر و درد مردم شهر را می‌بیند و از پرستویی کوچک که در راه مصر است می‌خواهد بماند و جواهرهایش را به نیازمندان برساند.

در کنار این قصه، چهار قصهٔ دیگر هم در مجموعه آمده است: «بلبل و گل سرخ»، «غول خودخواه»، «دوست وفادار» و «موشک شگفت‌انگیز». لحن قصه‌ها لحن قصه‌های پریان است، اما موضوعشان جدی است: فداکاری، بی‌اعتنایی جامعه به فقیران، خودخواهی و غرور؛ و پایان بیشترشان تلخ و تأمل‌برانگیز است.

اسکار وایلد (۱۸۵۴–۱۹۰۰)، نویسنده و نمایشنامه‌نویس ایرلندی، این مجموعه را در ۱۸۸۸ منتشر کرد؛ سال‌ها پیش از «تصویر دوریان گری». این نسخه با تصویرهای والتر کرین و جیکوم هود همراه است.

نثر قصه‌ها ساده، آهنگین و زیباست؛ برای خواندن با کودک و نوجوان، و برای زبان‌آموز مبتدی، از بهترین متن‌های ادبی کلاسیک است.