The Man Who Would Be King

«مردی که می‌خواست شاه شود» (۱۸۸۸) از مشهورترین داستان‌های رادیارد کیپلینگ، نویسندهٔ انگلیسی زادهٔ هند و برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات، است. این داستان بلند نخستین بار در یکی از دفترچه‌های «کتابخانهٔ راه‌آهن هند» منتشر شد؛ کتاب‌هایی ارزان که برای مسافران قطار در هند چاپ می‌شد.

راوی، روزنامه‌نگاری انگلیسی در هند، در قطاری در راه اجمیر به مئو با دو ماجراجوی ولگرد آشنا می‌شود: دنیل دراوت و پیچی کارنهان. این دو که از هر کاری سر درآورده‌اند و در هند جایی برای خود نمی‌یابند، پیمان‌نامه‌ای می‌نویسند که تا شاه شدن از زن و شراب دوری کنند، و با بیست تفنگ و بار شتر راهی کافرستان در کوه‌های هندوکش می‌شوند؛ سرزمینی دورافتاده که گفته می‌شد هیچ اروپایی‌ای از آن بازنگشته است.

آنچه پس از آن رخ می‌دهد با جسارت، فریب و آشنایی آن دو با آیین فراماسونری گره خورده و داستان را به تمثیلی تلخ از جاه‌طلبی، قدرت و امپراتوری بدل می‌کند. کیپلینگ ماجرا را از زبان راوی‌ای روایت می‌کند که فقط آغاز و پایان آن را به چشم دیده و باقی را از زبان یکی از آن دو شنیده است؛ ساختاری که به داستان حال‌وهوای افسانه و کابوس را هم‌زمان می‌دهد.

اقتباس سینمایی ۱۹۷۵ جان هیوستن با بازی شان کانری و مایکل کین، از ماندگارترین اقتباس‌های ادبی سینماست. کافرستان داستان همان منطقهٔ نورستان امروز در شرق افغانستان است.