The Mirror of the Sea

«آینهٔ دریا: خاطرات و برداشت‌ها» (۱۹۰۶) کتابی غیرداستانی از جوزف کنراد است، نوشتهٔ مردی که حدود بیست سال در کشتی‌های تجاری فرانسوی و انگلیسی کار کرده و از ملوانی ساده به ناخدایی رسیده بود. کتاب از جستارهای کوتاه به‌هم‌پیوسته تشکیل شده و هر کدام به جنبه‌ای از زندگی دریایی می‌پردازد: رسیدن به خشکی و ترک آن، لنگر انداختن، بارگیری، هنر فرماندهی کشتی بادبانی، کشتی‌هایی که «دیرکرده و گمشده» اعلام می‌شوند، و خلق‌وخوی بادهای شرقی و غربی که کنراد آن‌ها را چون فرمانروایانی با منش خاص توصیف می‌کند.

کنراد دریا را رمانتیک نمی‌کند. به گفتهٔ او دریا وفادار نیست، رحم نمی‌شناسد و هیچ‌گاه از آنِ کسی نمی‌شود؛ با این همه، دلبستگی ملوان به آن رازی است که خود ملوان هم از بیانش ناتوان است. در کنار این تأملات، خاطره‌هایی از ناخدایان، همکاران و کشتی‌هایی آمده که کنراد با آن‌ها سفر کرده بود، و نیز بخش‌هایی دربارهٔ جوانی‌اش در مارسی و ماجراجویی‌های دریایی‌اش در سواحل اسپانیا.

کنراد لهستانی بود و انگلیسی را در جوانی آموخت، اما نثر این کتاب از دقیق‌ترین و شاعرانه‌ترین نثرهای اوست. برای دوستداران رمان‌های دریایی کنراد و هر کسی که به دریانوردی دوران کشتی‌های بادبانی علاقه دارد، «آینهٔ دریا» همراهی دلنشین است.