The Nigger of the "Narcissus"

«ملوان سیاه‌پوستِ کشتی نارسیسوس» (۱۸۹۷)، که در برخی چاپ‌ها «فرزندان دریا» نام گرفته، نخستین شاهکار جوزف کنراد (۱۸۵۷–۱۹۲۴) است؛ نویسنده‌ای لهستانی‌تبار که سال‌ها ملوان و افسر کشتی‌های بادبانی بریتانیایی بود. عنوان اصلی کتاب واژه‌ای دارد که امروز توهینی نژادی شمرده می‌شود.

کشتی بادبانی «نارسیسوس» از بمبئی به سوی لندن راه می‌افتد. در آخرین لحظه ملوانی سیاه‌پوست از هند غربی به نام جیمز ویت به خدمه می‌پیوندد؛ مردی بلندقامت و بیمار — یا شاید وانمودکننده به بیماری — که ترسش از مرگ و رفتار تحقیرآمیزش همهٔ خدمه را به خود مشغول می‌کند. دانکین، ملوان تنبل و شورشگر، از همین تنش برای برانگیختن دیگران بهره می‌گیرد.

توفانی سهمگین در دماغهٔ امید نیک، روزهای آرامش طاقت‌فرسای دریا و کشمکش میان ترحم، ترس و وظیفه داستان را پیش می‌برند. کنراد در یادداشتی برای خوانندگان آمریکایی می‌گوید ویت «هیچ» است و تنها «محور روان جمعی کشتی». پیشگفتار مشهور این رمان نیز بیانیهٔ هنری کنراد است: کار نویسنده «واداشتن خواننده به دیدن» است.

نثری فشرده و تصویری دارد و برای خوانندهٔ پیشرفته مناسب است؛ تصویری بی‌همتا از زندگی ملوانان در واپسین روزگار کشتی‌های بادبانی.