The Satires of Juvenal, Persius, Sulpicia, and Lucilius

دسیموس یونیوس یوونالیس، شاعر رومی اواخر سدهٔ یکم و آغاز سدهٔ دوم میلادی، در شانزده هجو تصویری بی‌رحم و پرخشم از روم امپراتوری کشید: اشراف فاسد، تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها، چاپلوسان، شکارچیان ارث، شاعران بد، حامیان خسیس، و شهری شلوغ و خطرناک که تهیدستانش شب‌ها از ترس جان بیرون نمی‌روند. عبارت‌هایی چون «نان و سیرک» و «چه کسی خود نگهبانان را نگهبانی می‌کند؟» از همین هجوها به زبان‌های اروپایی راه یافته‌اند.

این مجلد افزون بر یوونال، شش هجوی آئولوس پرسیوس فلاکوس، شاعر رواقی جوان عصر نرون، و نیز هجوی منسوب به سولپیکیا و پاره‌های بازمانده از لوکیلیوس، بنیان‌گذار هجو رومی، را در بر دارد. ترجمه، ترجمهٔ منثور و تحت‌اللفظی لوئیس ایوانز است با یادداشت‌ها، جدول‌های گاه‌شمار و خلاصهٔ هر هجو، و ترجمهٔ منظوم ویلیام گیفورد از یوونال و پرسیوس هم به آن افزوده شده است.

هجوهای یوونال الگوی هجونویسانی چون ساموئل جانسون و جاناتان سویفت بودند. برای علاقه‌مندان ادبیات لاتین، تاریخ اجتماعی روم و طنز، و برای کسی که می‌خواهد ریشهٔ سنت هجو در ادبیات اروپا را بشناسد، این مجموعه منبعی کامل است.