The Rape of Lucrece

«تجاوز به لوکرس» دومین منظومهٔ بلند شکسپیر است که یک سال پس از «ونوس و آدونیس»، در ۱۵۹۴، منتشر شد و باز به ارل ساوت‌همپتون تقدیم شد. داستان از تاریخ افسانه‌ای روم آمده است: سکستوس تارکوینیوس، پسر پادشاه ستمگر روم، شیفتهٔ لوکرس، همسر پاکدامن کولاتینوس، می‌شود و شبانه به خانهٔ او می‌رود.

برخلاف لحن سبک و شوخ منظومهٔ نخست، این شعر جدی، تاریک و درون‌نگر است. بخش بزرگی از آن به کشمکش درونی تارکوین پیش از جنایت و به اندوه، خشم و تأملات لوکرس پس از آن می‌پردازد؛ از جمله توصیف بلند پرده‌ای نقاشی‌شده از سقوط تروا که لوکرس رنج خود را در آن بازمی‌یابد. شعر در بندهای هفت‌سطری («قافیهٔ شاهانه») سروده شده است.

در روایت سنتی، این رویداد به برافتادن پادشاهی در روم و برپایی جمهوری انجامید و شکسپیر در «شرح ماجرا»ی آغاز کتاب آن را بازگفته است. منظومه الهام‌بخش نقاشان و نویسندگان بسیاری شد و برای خوانندهٔ امروز، تأملی زودهنگام است دربارهٔ خشونت، شرم و قدرت از منظر قربانی.