Twenty-Two Goblins

«بیست‌ودو جن» ترجمهٔ آرتور ویلیام رایدر از متنی سانسکریت است که در سنت هندی با نام «ویتالاپنچاویمشاتی» شناخته می‌شود. قصه‌ها در چارچوبی مشترک روایت می‌شوند: در سرزمینی کنار رود گدواری، پادشاهی باید جنازه‌ای را که به درخت آویخته است ببرد، و جنی که در جسد ساکن است در طول راه برایش قصه می‌گوید.

هر قصه با پرسشی تمام می‌شود که پادشاه باید به آن پاسخ دهد. پرسش‌ها از نوع داوری‌های اخلاقی و دشوار هستند: دختری که مرده و زنده شده، همسر کدام یک از سه عاشق باید باشد؟ از میان این پنج نفر، کدام شایستهٔ بیشترین افتخار است؟ مردان و زنان کدام یک بدترند؟ بنابراین کتاب همزمان مجموعهٔ قصه و مجموعهٔ معما است.

رایدر که مترجم «پنچاتنترا» و آثار دیگر سانسکریت هم بود، متن را روان و سرراست ترجمه کرده است. این ترجمه در ۱۹۱۷ منتشر شد. این قصه‌ها از سرچشمه‌های مهم داستان‌های چارچوبی در ادبیات جهان‌اند و برای علاقه‌مندان به ادبیات هند و قصه‌های کهن جذاب‌اند.