Wine, Women, and Song

«شراب، زن و آواز» (Wine, Women, and Song) ترجمهٔ منظوم آوازهای دانشجویان لاتینی قرون وسطی به انگلیسی است که جان آدینگتون سیموندز در ۱۸۸۴ با مقاله‌ای مفصل منتشر کرد. او کتاب را به رابرت لویی استیونسون تقدیم کرد و در تقدیم‌نامه آن را «سرگرمی سه ماه نگران‌کننده» خود در سن رمو خوانده است. نام کتاب از ضرب‌المثلی منسوب به لوتر می‌آید که می‌گوید هرکس شراب و زن و آواز را دوست نداشته باشد، تا پایان عمر ابله است.

مقدمهٔ سیموندز کلیشهٔ رایج را به چالش می‌کشد که قرون وسطی عصر رخوت ذهنی بود و علم و هنر یونان و روم را فراموش کرد. او نشان می‌دهد که در همین دوره دانشجویان و روحانیان دوره‌گرد شعرهایی سرشار از شادی، طنز، عشق و سرکشی سروده‌اند.

کتاب برای علاقه‌مندان به شعر قرون وسطی، ادبیات لاتین و تاریخ فرهنگ دانشگاهی اروپا خواندنی است. باید توجه داشت که بسیاری از قطعه‌ها بزمی و گاهی بی‌پروا هستند.