Contributions to the Theory of Natural Selection

«مقالاتی در نظریهٔ انتخاب طبیعی» (۱۸۷۰) مجموعه‌ای از مهم‌ترین نوشته‌های آلفرد راسل والاس، طبیعی‌دان انگلیسی، است که هم‌زمان و مستقل از چارلز داروین به نظریهٔ تکامل از راه انتخاب طبیعی رسید. در ۱۸۵۸، والاس که در مجمع‌الجزایر مالایی نمونه‌های جانوری گرد می‌آورد، مقاله‌ای برای داروین فرستاد که در آن همان نظریه‌ای را صورت‌بندی کرده بود که داروین بیست سال بی‌سروصدا رویش کار کرده بود. نوشتهٔ والاس و خلاصه‌ای از کار داروین در همان سال با هم در انجمن لینه‌ای لندن خوانده شد.

کتاب با دو مقالهٔ تاریخی آغاز می‌شود که والاس، به گفتهٔ خودش در پیش‌گفتار، بی‌تغییر آورده است: مقالهٔ ۱۸۵۵ «دربارهٔ قانونی که پیدایش گونه‌های تازه را تنظیم کرده» و مقالهٔ مشهور ۱۸۵۸ «دربارهٔ گرایش واریته‌ها به دور شدن بی‌پایان از نوع اصلی». مقاله‌های بعدی نظریه را در عرصه‌های گوناگون می‌آزمایند: تقلید و همانندی حفاظتی در جانوران، به‌ویژه پروانه‌ها و حشرات؛ پروانه‌های دم‌چلچله‌ای مجمع‌الجزایر مالایی؛ غریزه در انسان و جانوران؛ و فلسفهٔ ساخت لانهٔ پرندگان.

مقالهٔ پایانی، «محدودیت‌های انتخاب طبیعی در کاربرد برای انسان»، جنجالی‌ترین بخش کتاب است: والاس استدلال می‌کند که توانایی‌های ذهنی و اخلاقی انسان را نمی‌توان تنها با انتخاب طبیعی توضیح داد؛ دیدگاهی که داروین سخت با آن مخالف بود و نقطهٔ جدایی فکری دو هم‌کاشف نظریه شد.

این کتاب برای علاقه‌مندان تاریخ زیست‌شناسی و نظریهٔ تکامل، منبعی دست‌اول از زبان یکی از بنیان‌گذاران آن است؛ مردی که عمری در سایهٔ داروین ماند و خود هرگز از این بابت گلایه نکرد.