Falk: A Reminiscence

«فالک: یک یادآوری» داستان بلندی از جوزف کنراد است که نخستین‌بار در مجموعهٔ «توفان و داستان‌های دیگر» در ۱۹۰۳ توسط هاینمان چاپ شد. قاب روایت شامی در مهمانخانه‌ای کنار رود تیمز است که گروهی از مردان وابسته به دریا گرد هم آمده‌اند و از بوی نمک و دریا حرف می‌زنند؛ یکی از آنان ماجرایی را از روزگار جوانی‌اش بازمی‌گوید.

راوی ناخدایی جوان است که کشتی‌اش در بندرگاهی رودخانه‌ای در شرق لنگر انداخته و با ناخدایان دیگر همسایه است. در میان آنان فالک، صاحب یدک‌کشی که فرمانروای بی‌چون‌وچرای رود است، با رازی در گذشته‌اش دیده می‌شود، و در کنار او ناخدای آلمانی کشتی دیگر با خانواده‌اش، به‌ویژه خواهرزاده‌اش، حضور دارد. رابطه‌های این آدم‌ها به ماجرایی از عشق، تنهایی و شرم و قضاوت می‌انجامد.

کنراد با لحنی آرام و مشاهده‌گر مرزهای تمدن و نیاز بقا را می‌کاود و نمی‌خواهد قضاوت ساده‌ای ارائه دهد. این داستان برای خوانندگان آثار دریایی کنراد، روایت‌های تو‌در‌تو و پرسش‌های اخلاقی مناسب است و بهتر است بدون دانستن پایان آن خوانده شود.