Typhoon

کشتی بخار «نان‌شان» با دویست کارگر چینی که پس از سال‌ها کار با پس‌اندازشان به خانه برمی‌گردند، در دریای چین به سوی توفانی سهمگین پیش می‌رود. ناخدا مک‌ور مردی آرام، کم‌حرف و بی‌بهره از تخیل است؛ هرچه را در برابرش است می‌بیند و جز آن را تصور نمی‌کند. وقتی افسر جوانش، جوکس، پیشنهاد می‌کند مسیر را عوض کنند تا از توفان بگریزند، مک‌ور حاضر نیست برای خطری که هنوز ندیده، از راه راست منحرف شود.

کنراد نشان می‌دهد که همین کندذهنیِ ظاهری، در دل توفان به شکلی از استواری و شجاعت بدل می‌شود که از آدم‌های باهوش‌تر برنمی‌آید. در همان حال، آشوبی در انبار کشتی میان مسافران چینی و سکه‌های نقره‌شان، مسئله‌ای اخلاقی پیش پای ناخدا می‌گذارد.

توصیف توفان در «توفان» (۱۹۰۲) از اوج‌های نثر دریایی انگلیسی است و طنز ملایم کنراد در نامه‌های خانوادگی خدمه، جانی تازه به داستان می‌دهد. رمانی کوتاه و فشرده که برای آشنایی با کنراد، بهترین نقطهٔ آغاز است.