Jacob's Room

جیکوب فلاندرز را فقط از طریق دیگران می‌شناسیم: مادرش، دوستانش، زنانی که دوستش داشتند، و اتاقی که در آن زندگی می‌کرد. خودِ او همیشه جای دیگری است.

وولف اینجا برای نخستین بار پیرنگ متعارف را کنار گذاشت. گفت می‌خواست «شکل تازه‌ای برای رمان» پیدا کند — و پیدا کرد؛ «خانم دالووی» و «به سوی فانوس دریایی» از همین‌جا ممکن شدند.

پایان کتاب، بی‌آنکه چیزی را توضیح دهد، همه‌چیز را دربارهٔ نسلی می‌گوید که در جنگ اول از بین رفت. کوتاه و برای ورود به وولف مناسب‌تر از رمان‌های بعدی.