Mirèio: A Provençal Poem

«میریو» منظومه‌ای روستایی و عاشقانه در دوازده سرود است که فردریک میسترال آن را به زبان پروانسی، گویش اکسیتان جنوب فرانسه، سرود و در ۱۸۵۹ همراه با ترجمهٔ فرانسوی خود منتشر کرد. میریو، دختر زیبای کشاورزی ثروتمند در دشت کرو، دل به ونسان، پسر جوان یک سبدباف فقیر، می‌بازد؛ اما فاصلهٔ طبقاتی میان آن دو، عشقشان را با مانعی بزرگ روبه‌رو می‌کند و میریو را به سفری دشوار به سوی زیارتگاه «سنت‌ماری دریا» می‌کشاند.

قوت منظومه بیش از همه در تصویر زندگی و طبیعت پروانس است: درو و ابریشم‌کشی، چوپانان و گله‌ها، آیین‌ها و افسانه‌های محلی، باتلاق‌ها و آفتاب سوزان کاماگ و رود رن. لامارتین، شاعر بزرگ فرانسوی که منظومه به او تقدیم شده، آن را با شور ستود و میسترال یک‌شبه نامدار شد.

میسترال از بنیان‌گذاران جنبش «فلیبریژ» برای احیای زبان و ادبیات پروانسی بود، و «میریو» نماد همین احیا شد. او در ۱۹۰۴ جایزهٔ نوبل ادبیات گرفت و پول آن را صرف موزه‌ای برای فرهنگ پروانس در آرل کرد. این نسخه، ترجمهٔ انگلیسی منظوم است با مقدمه‌ای دربارهٔ جنبش ادبی پروانس. نمونه‌ای درخشان از اینکه یک اثر ادبی چگونه می‌تواند به زبانی رو به فراموشی جان دوباره ببخشد.