My Friend the Chauffeur

رالف موری، صاحب روزنامه‌ای کوچک در ریویرا، نقشه‌ای برای دوستش تری دارد: لرد ترنس بری‌مور، اشراف‌زادهٔ ایرلندی خوش‌قلب و خوش‌سیما، که بی‌پول است اما یک اتومبیل دارد. آگهی‌ای عجیب در روزنامه چاپ شده: «اتومبیل‌ران آماتور انگلیسی، صاحب عنوان، که خود اتومبیلش را می‌راند، آماده است دو یا سه بانو را، ترجیحاً آمریکایی، به دیدنی‌ترین نقاط اروپا ببرد.» تری اول آن را شوخی می‌پندارد؛ اما چیزی نمی‌گذرد که خودش پشت فرمان نشسته و نقش راننده را بازی می‌کند.

مسافران این سفر، از جمله بیچی کیدر، دختر جوان و پرشور آمریکایی، و خانم دستری، با تری راهی جاده‌های ایتالیا می‌شوند. داستان را پنج راوی، هر کدام بخشی، تعریف می‌کنند: رالف موری، بیچی کیدر، کنتس، مایدا دستری و خود تری. هر راوی گوشه‌ای از ماجرا را می‌بیند و خواننده از کنار هم گذاشتن این روایت‌ها از هویت‌های پنهان، ترمزهای ازکارافتاده، کاخ‌ها و شاهزاده‌ها و حتی آدم‌ربایی باخبر می‌شود.

زوج انگلیسی سی. ان. ویلیامسون و ای. ام. ویلیامسون با رمان «رسانای آذرخش» (۱۹۰۲) ژانر تازه‌ای ساخته بودند: عاشقانه‌های سفر با اتومبیل، که هم داستان عشق بود و هم راهنمای گردشگری اروپا. این رمان در ۱۹۰۵ منتشر شد و از موفق‌ترین آثار آن‌هاست.

داستانی سبک، طنزآمیز و پرحادثه است که حال‌وهوای روزهای نخست اتومبیل‌رانی در اروپا را زنده می‌کند؛ برای دوستداران عاشقانه‌های سفر و طنز ادواردی مناسب است.