Séraphîta

«سرافیتا» (۱۸۳۵) عجیب‌ترین و عرفانی‌ترین رمان انوره دو بالزاک است و در بخش «مطالعات فلسفی» از مجموعهٔ عظیم «کمدی انسانی» جای دارد. داستان در دهکده‌ای کوهستانی در کنار فیوردهای یخ‌زدهٔ نروژ می‌گذرد و محورش موجودی رازآمیز است: سرافیتوس‌سرافیتا، که مینا، دختر جوان کشیش روستا، او را مردی می‌بیند و ویلفرید، مسافر بیگانه، زنی.

هر دو دلباختهٔ این موجود می‌شوند و او با آنان از آسمان، عشق، ایمان و رازهای هستی سخن می‌گوید. بالزاک از این موقعیت، رمانی فلسفی و شاعرانه می‌سازد که بر آرای امانوئل سودنبرگ، عارف و دانشمند سوئدی، استوار است؛ بخشی از کتاب شرح مفصل اندیشه‌های سودنبرگ دربارهٔ جهان‌های روحانی و فرشتگان است.

بالزاک کتاب را به مادام هانسکا، که بعدها همسرش شد، تقدیم کرد و خود آن را از مهم‌ترین آثارش می‌دانست. برای خواننده‌ای که بالزاک را تنها با «بابا گوریو» و «اوژنی گرانده» می‌شناسد، این نویسندهٔ کاملاً دیگری است. این ترجمهٔ انگلیسی از کاترین پرسکات ورملی است و برای علاقه‌مندان ادبیات عرفانی و رمان فلسفی خواندنی است.