The History of the Psychoanalytic Movement

زیگموند فروید این متن را در ۱۹۱۴ نوشت، درست پس از جدایی دو تن از نزدیک‌ترین همکارانش، آلفرد آدلر و کارل گوستاو یونگ. هدفش این بود که روایت خودش را از چگونگی پیدایش روان‌کاوی بدهد و مرز آن را با مکتب‌های تازه‌ای که از آن جدا شده بودند روشن کند.

بخش نخست به سال‌های تنهایی فروید می‌پردازد: همکاری با یوزف بروئر، کشف سرکوب و مقاومت، و سال‌هایی که به تعبیر خودش در «انزوای باشکوه» کار می‌کرد. بخش دوم گسترش روان‌کاوی را دنبال می‌کند، از تشکیل حلقهٔ وین و پیوستن روان‌پزشکان زوریخ تا کنگره‌های بین‌المللی و راه یافتن روان‌کاوی به آمریکا. بخش سوم به نقد نظریه‌های آدلر و یونگ اختصاص دارد و فروید توضیح می‌دهد که چرا آن‌ها را دیگر روان‌کاوی نمی‌داند.

فروید آشکارا می‌گوید که روایتش بی‌طرف نیست، و همین لحن شخصی و گاه جدلی، متن را به سندی خواندنی از تاریخ روان‌شناسی بدل کرده است. ترجمهٔ انگلیسی را ای. ای. بریل، نخستین مترجم فروید در آمریکا، انجام داده است. برای علاقه‌مندان به تاریخ روان‌کاوی و به شخصیت خود فروید متنی کلیدی است.