The Last of the Mohicans

تابستان ۱۷۵۷، در جنگ میان بریتانیا و فرانسه بر سر آمریکای شمالی، که قبیله‌های بومی نیز میان دو طرف تقسیم شده‌اند. کورا و آلیس، دو دختر سرهنگ مونرو، فرماندهٔ دژ ویلیام هنری، همراه سرگرد جوان هیوارد راهی دیدار پدر می‌شوند؛ اما راهنمای بومی‌شان، مگوا، آنان را به بیراهه می‌برد.

نجات‌دهندگانشان سه مرد جنگل‌اند: ناتی بامپو، شکارچی سفیدپوستی که «چشم شاهین» صدایش می‌کنند، و دو یار موهیکانش، چینگاچگوک و پسرش اونکاس، واپسین بازماندگان قبیله‌ای رو به زوال. از آن پس رمان زنجیره‌ای است از تعقیب، کمین، اسارت و گریز در جنگل‌ها، رودخانه‌ها و آبشارهای شمال نیویورک، در پس‌زمینهٔ محاصرهٔ تاریخی دژ ویلیام هنری.

جیمز فنیمور کوپر (۱۷۸۹–۱۸۵۱) نخستین رمان‌نویس بزرگ آمریکا بود و این کتاب، دومین داستان منتشرشده از «داستان‌های ساق‌پوش چرمی»، تصویر «مرز» و انسان جنگل را در فرهنگ آمریکایی ساخت. نگاه او به بومیان آمریکا آمیزه‌ای از احترام و کلیشه است و امروز باید با همین آگاهی خوانده شود؛ اما کشش داستان، توصیف طبیعت و شخصیت‌های فراموش‌نشدنی‌اش، آن را پس از دو قرن همچنان خواندنی نگه داشته است.