The Longest Journey

«بلندترین سفر» دومین رمان ای. ام. فورستر است که در ۱۹۰۷ منتشر شد. فورستر بعدها گفت این را بیش از دیگر رمان‌هایش دوست دارد، هرچند کمتر از «گذری به هند» و «اتاقی با منظره» خوانده شده است. عنوان رمان از شعری از شلی گرفته شده که پیوند بستن با یک نفر و چشم پوشیدن از دیگران را «بلندترین سفر» می‌نامد.

قهرمان رمان ریکی الیوت است، جوانی حساس و خیال‌پرداز با پایی ناقص که در کمبریج، در میان دوستانی فیلسوف‌مآب و به‌ویژه استوارت انسل، شادترین روزهایش را می‌گذراند. رمان با بحثی فلسفی در اتاق او آغاز می‌شود: آیا گاوی که در چمنزار است، وقتی کسی نگاهش نمی‌کند هم وجود دارد؟ همین پرسش از واقعیت در سراسر کتاب تکرار می‌شود. ریکی با اگنس پمبروک ازدواج می‌کند، در مدرسه‌ای شبانه‌روزی در ساستن معلم می‌شود و رفته‌رفته در زندگی‌ای گرفتار می‌آید که با رؤیاهایش فاصله دارد؛ تا آنکه حقیقتی دربارهٔ خانواده‌اش و جوانی روستایی به نام استفن ونهم، همه‌چیز را دگرگون می‌کند.

رمان در سه بخش کمبریج، ساستن و ویلتشر، تقابل زندگی اصیل و زندگی قراردادی را می‌کاود و از شخصی‌ترین آثار فورستر است. برای دوستداران فورستر و رمان روان‌شناختی انگلیسی خواندنی است.