The Rime of the Ancient Mariner

«ترانهٔ ملوان پیر» بلندترین شعر سامیوئل تیلور کالریج است که نخستین بار در ۱۷۹۸ در «ترانه‌های غنایی»، مجموعهٔ مشترک او و ویلیام وردزورث، منتشر شد؛ کتابی که آغاز رمانتیسم انگلیسی شمرده می‌شود. شعر هفت بخش دارد: ملوانی پیر یکی از سه مهمانی را که به جشن عروسی می‌روند نگه می‌دارد و با نگاه افسونگرش وادارش می‌کند به داستانش گوش دهد.

کشتی ملوان در طوفانی به یخ‌های قطب جنوب رانده می‌شود و آلباتروسی که همراهشان می‌شود گویی بخت خوش با خود می‌آورد؛ تا اینکه ملوان، بی هیچ دلیلی، پرنده را با کمانش می‌کشد. از آن لحظه کشتی گرفتار سکون، تشنگی و نیروهای فراطبیعی می‌شود و ملوان بار گناهش را — به معنای واقعی — بر گردن می‌کشد.

تصویرهای این شعر — «آب، آب، همه‌جا آب / و قطره‌ای برای نوشیدن نه» و «آلباتروس بر گردن» به معنای باری از گناه — به اصطلاحات روزمرهٔ زبان انگلیسی بدل شده‌اند. وزن ترانه‌وار، زبان عمداً کهنه و فضای رؤیاگونه، آن را به یکی از خواندنی‌ترین و پرتحلیل‌ترین شعرهای انگلیسی بدل کرده است؛ شعری دربارهٔ گناه، تنهایی و احترام به همهٔ آفریدگان.