Bouvard and Pécuchet

«بووار و پکوشه» آخرین رمان گوستاو فلوبر است که پس از مرگش، در ۱۸۸۱، ناتمام منتشر شد. دو منشی میانسال پاریسی، بووار و پکوشه، در یک روز داغ تابستانی روی نیمکتی در بلوار با هم آشنا می‌شوند و درمی‌یابند که از زندگی اداری و حقیر خود به یک اندازه بیزارند. وقتی ارثی غیرمنتظره به بووار می‌رسد، هر دو به ملکی در روستایی در نرماندی می‌روند تا زندگی تازه‌ای آغاز کنند.

از آن پس، این دو با شوقی خستگی‌ناپذیر یکی‌یکی سراغ شاخه‌های دانش بشری می‌روند: کشاورزی و باغبانی، شیمی، پزشکی، زمین‌شناسی، باستان‌شناسی، تاریخ، ادبیات، سیاست، عشق، فلسفه، دین و آموزش. هر بار کتاب‌ها را با ولع می‌خوانند و می‌کوشند دانسته‌ها را به کار ببندند، و هر بار کتاب‌ها با هم تناقض دارند و تجربه به شکستی خنده‌دار می‌انجامد.

فلوبر برای نوشتن این کتاب، به گفتهٔ خودش، بیش از هزار و پانصد کتاب خواند. او می‌خواست نوعی دانشنامهٔ حماقت بشری بنویسد و «فرهنگ اندیشه‌های پذیرفته‌شده» را هم ضمیمهٔ آن کند. نتیجه، رمانی طنزآمیز و تلخ دربارهٔ مرزهای دانش، غرور روشنفکرانه و فاصلهٔ دانستن با فهمیدن است که نویسندگانی چون بورخس آن را از آثار شگفت ادبیات مدرن شمرده‌اند.